Niedawno pisaliśmy o badaniach pozostałości po eksplozji supernowej we Wielkim Obłoku Magellana, które rzucają nowe światło na przyczyny tych dramatycznych zdarzeń. Obecnie pojawiły się kolejne wyniki, które nakładają nowe ograniczenia na obecne teorie natury progenitorów.

Dzięki użyciu Kosmicznego Teleskopu Hubble, uzyskano nowe dane obserwacyjne na temat pozostałości po eksplozji supernowej w galaktyce satelitarnej naszej Drogi Mlecznej – Wielkim Obłoku Magellana (LMC).

W galaktyce M95 kilkadziesiąt godzin temu zarejestrowano supernową. Jest to dość ciekawe wydarzenie, bowiem ta galaktyka leży stosunkowo blisko naszej Drogi Mlecznej. Dodatkowo, na nocnym niebie, nieopodal tej galaktyki aktualnie znajduje się planeta Mars w opozycji.Obiekt otrzymał oznaczenie 2012aw.

Najnowsze zdjęcia wykonane przez dwa duże obserwatoria kosmiczne Spitzer i Herschel uwidaczniają zimny pył tworzący nowe gwiazdy w sąsiadujących z Drogą Mleczną galaktykach karłowatych.

Być może przyczyną ostatnio obserwowanych rozbłysków widocznych z okolic centralnej czarnej dziury naszej Galaktyki są asteroidy, które opadają na horyzont zdarzeń i są tam niszczone.

Właśnie mija dwadzieścia pięć lat od wybuchu supernowej SN1987A. Dla obserwatorów z Ziemi była to najjaśniejsza supernowa od czasów supernowej z 1604 roku. Była to także pierwsza pobliska supernowa, którą obserwowano przy wykorzystaniu współczesnych metod obserwacji astronomicznych.

Choć może się to wydać dziwne, bardzo trudno jest zaobserwować wpływ grawitacji na cząstki obdarzone masą. Czy grawitacja rzeczywiście działa w świecie kwantów? Odpowiedzi może udzielić analiza danych napływających z międzynarodowego eksperymentu KLOE-2, realizowanego we Frascati we Włoszech. Wytropienia grawitacji w zbieranych danych podjęli się naukowcy z Narodowego Centrum Badań Jądrowych w Świerku i Instytutu Fizyki Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Satelita Rossi X-ray Timing Explorer (RXTE), układ radioteleskopów Very Long Baseline Array (VLBA) oraz Australia Telescope Compact Array (ATCA) pozwoliły międzynarodowemu zespołowi astronomów na obserwację chwili, w której czarna dziura wystrzeliła w przestrzeń olbrzymie kule gazu.

Bazując na jasności niedawnej supernowej z Galaktyki Wiatraczka (M101) oraz fakcie, że pozostałości zawierają duże ilości węgla oraz tlenu, uczony Peter Nugent z Lawrence Berkeley National Laboratory wraz z zespołem doszli do wniosku, że eksplozji uległa gwiazda typu węglowo-tlenowego białego karła.

W pobliżu gwiazdy z gwiazdozbioru Łabędzia, oddalonej od nas o 420 lat świetlnych, zaobserwowano układ pierścieni przypominający nieco te otaczające Saturna. Nie wiadomo na razie, czy pierścienie te otaczają jakąś planetę.

APOGEE (Apache Point Observatory Galactic Evolution Experiment) to najnowszy dodatek do przeglądu nieba SDSS-III (Sloan Digital Sky Survey). Jego zadaniem jest głównie wykrywanie pewnych ruchów gwiazd, które powoduje gwiezdna poprzeczka przechodząca przez środek Drogi Mlecznej.

Na początku listopada roku 1572 ówcześni obserwatorzy dostrzegli nową gwiazdę w gwiazdozbiorze Kasjopei. Dziś wiemy, że była to najjaśniejsza od 400 lat supernowa.

Europejskie Obserwatorium Południowe (ESO) opublikowało nową fotografię burzliwego rejonu gwiazdotwórczego - Mgławicy Omega.

Europejski teleskop VLT (Very Large Telescope) Survey Telescope – czyli VST – wykonał najlepsze w historii szerokie zdjęcie pobliskiej galaktyki spiralnej NGC 253.

Polscy astronomowie z Uniwersytetu Warszawskiego pod kierunkiem dr. Pawła Pietrukowicza, we współpracy z kolegami z Chile i Szwajcarii, po raz pierwszy z powierzchni Ziemi "rozdzielili" dwie gwiazdy, które wzięły udział w zjawisku mikrosoczewkowania grawitacyjnego i pokazali, również po raz pierwszy, że zaobserwowane zjawisko spowodowała gwiazda o małej masie, należąca do gromady kulistej M22.

Na przestrzeni ostatnich dekad astronomowie zaczęli podejrzewać, że Droga Mleczna w swoim centrum zawiera coś w rodzaju poprzeczki utworzonej z gwiazd – tak jak wiele innych galaktyk spiralnych. BRAVA to trwająca przez 4 lata kampania obserwacyjna, która miała dać nam nową wiedzę na ten temat.

Międzynarodowy zespół badaczy zebrał dane naukowe z eksplozji supernowej SN2011fe zaledwie 11 godzin po detonacji. Zdarzenie zaszło w Galaktyce Wiatraczek, oddalonej o 21 milionów lat świetlnych od nas. Od 25 lat nie wykryto eksplozji supernowej tak blisko od Ziemi.

Dzięki użyciu należącego do NASA obserwatorium promieniowania rentgenowskiego Rosi (Rossi X-ray Timing Explorer lub RXTE) udało się zarejestrować pulsowanie pewnego obiektu, który ma wszelkie cechy czarnej dziury, mniejszej niż wszystkie do tej pory odkryte.

Wide Field Camera 3, najpotężniejsza kamera kiedykolwiek zainstalowana na teleskopie Hubble, wykonała nową ekspozycję obszaru formowania się gwiazd Sh 2-106. Widzimy na niej, jak niespokojne potrafią być ostatnie stadia formowania się gwiazd.

Dzięki ogromnej mocy teleskopu VLT w Chile europejscy astronomowie spostrzegli chmurę gazu o masie trzykrotnie większej niż Ziemia, ściąganą obecnie na gigantyczną czarną dziurę w centrum Drogi Mlecznej.