Czy nasz Wszechświat jest jedyny? Nowoczesne teorie i modele kosmologiczne często odnoszą się do koncepcji Wieloświata pełnego wszechświatów. Fizycy rozpoczęli właśnie poszukiwania śladów świadczących o istnieniu Wieloświata, przechodząc z poletka teorii do obserwacji.

Zaobserwowany właśnie nadmiar galaktyk obracających się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara sugeruje, że być może Wielki Wybuch – jakkolwiek dziwne mogłoby się to wydawać – był zdarzeniem rotującym w przestrzeni.

Niedawno nastąpiła publikacja niezwykle ciekawej pracy naukowej dotyczącej powstania naszego Wszechświata oraz tzw. "pierwotnych czarnych dziur". Praca sugeruje, że niektóre z tych pierwotnych czarnych dziur mogły powstać we Wszechświecie poprzedzającym nasz.

Czym był Wielki Wybuch i co działo się przed nim? Próbę odpowiedzi na to pytanie podjęli naukowcy z Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. W ramach pętlowej grawitacji kwantowej zaproponowali nowy model teoretyczny, który może służyć do zweryfikowania hipotez o wydarzeniach sprzed Wielkiego Wybuchu. Przełomowe znaczenie modelu polega na tym, że jako jeden z nielicznych opisuje pełną teorię Einsteina, a nie tylko jej znacznie uproszczone przybliżenie.

Należąca do ESA sonda kosmiczna Planck dostarczyła pierwszego zdjęcia, będącego rezultatem przeglądu całego nieba w zakresie mikrofalowym. Zarejestrowany obraz przedstawia jasny dysk Drogi mlecznej oraz - po raz pierwszy uchwycone z taką liczbą szczegółów - obszary chłodnego pyłu, znajdujące się "ponad" oraz "pod" naszą galaktyką, widoczne pod postacią biało-niebieskich "chmur".

Kompleksowe analizy zniekształconych galaktyk, przeprowadzone przez europejskich naukowców na bazie materiałów zebranych przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a, potwierdziły, iż nasz Wszechświat wciąż rozszerza się coraz szybciej. Dodatkowo stworzona została lokalna, trójwymiarowa mapa 3D badanej części przestrzeni.

Ostatnie obserwacje rentgenowskie próby bardzo odległych galaktyk wykonane za pomocą orbitalnego teleskopu XMM-Newton pozwoliły na opracowanie metody precyzyjnego wyznaczania ich masy, co będzie przydatne do badań ewolucji ciemniej materii i ciemniej energii.

Obserwacje cefeid za pomocą IRAC po wyczerpaniu się zapasów helu używanego do chłodzenia pozwolą na lepsze ustalenie wartości stałej Hubblea. Dotychczasowe ustalenia wartości stałej Hubblea dokonane za pomocą Teleskopu Hubblea wskakują na wartość 72 km/s na megaparsek z niepewnością 10%. W ramach projektu Carnegie Hubble Program (CHP) stała ta zostanie oszacowana z dokładnością 3%. Za pomocą Spiztera oszacowane zostaną precyzyjnie odległości do wielu galaktyk. Obserwowane będą cefeidy.