Kilka dni temu opublikowana została nowa geologiczna mapa księżycowego basenu Schrödinger. Do jej stworzenia użyto danych zebranych przez trzy różne misje bezzałogowe, które badały Srebrny Glob na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat. Mapa bardzo dobrze pokazuje jak bardzo wiele różnych czynników miało wpływ na ukształtowanie się tej struktury, liczącej sobie zaledwie 3.8 miliarda lat, co czyni z niej drugi najmłodszy tego typu duży obiekt na powierzchni Księżyca.

Jeszcze do niedawna panowała powszechna opinia, iż asteroidy są dużymi, niezgrabnymi ciałami, krążącymi po swoich orbitach. Nowe badania wskazują jednak, że są one swoistymi 'małymi światami' i wydają na świat poprzez podział mniejsze asteroidy, które rozpoczynają własne życie na orbitach wokół Słońca.

Teleskop Spitzera umożliwił zbadanie stu asteroid przelatujących w pobliżu Ziemi - tzw. obiektów NEO (Near Earth Object) co pozwoliło na dokonanie odkrycia, że są one ciałami o niezwykle zróżnicowanym składzie - znacznie bardziej niż sądzono do tej pory. Niektóre są niezwykle ciemne i pochłaniają olbrzymią część padającego na nie światła, inne natomiast wprost przeciwnie - są bardzo jasne i odbijają padające na nie światło.

Szalejący nieopodal wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych huragan Earl został sfotografowany przez załogę na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.

Sonda kosmiczna LRO (Lunar Reconnaissance Orbiter) dostarczyła obrazy księżycowych klifów które świadczą o tym, że w czasie ostatniego miliarda lat średnica Srebrnego Globu zmniejszyła się o około 200 metrów.  Możliwe jest także, że te skarpy uformowały się nawet niespełna 100 milionów lat temu. Czyżby proces "kurczenia się" nadal zachodził na Księżycu.

Dwudziestego trzeciego sierpnia opublikowano tzw. "pierwsze światło" z instrumentu New Solar Telescope (NST), zainstalowanego w obserwatorium Big Bear Solar Observatory (BBSO) w Kalifornii. Uzyskane obrazy Słońca są najlepszymi dotychczas zarejestrowanymi w świetle widzialnym.

Od początku XIX wieku ludzie zaczęli odkrywać asteroidy. Pierwszą była odkryta 1 stycznia 1801 roku Ceres. W sieci pojawił się niesamowity film pokazujący postęp jaki dokonał się w tej dziedzinie w ciągu ostatnich 30 lat. W 1980 roku znaliśmy jedynie niecałe 9 tysięcy asteroid. Dzisiaj znamy ich ponad pół miliona. Dane owe są niezwykle ważne w dzisiejszym kontekście przyszłości lotów załogowych.

Król planet ponownie został ugodzony! Błysk światła towarzyszący temu wydarzeniu został zarejestrowany niezależnie przez dwóch astronomów amatorów z Japonii. Jest to już trzecie tego typu zjawisko w przeciągu 13 miesięcy, co dodatkowo zmusza do refleksji nad częstotliwością ich występowania, ostatnio zdawać by się mogło - dużo większą.

Dzięki sondom SDO, STEREO i SOHO każdy dzień nowego cyklu aktywności słonecznej przynosi ciekawe obrazy i dane. Przykładowo, kilka godzin temu miał miejsce rozbłysk klasy C4. Kilkadziesiąt godzin temu opublikowano nagranie z ewolucji głównej plamy w grupie 1093 pomiędzy 8 a 13 sierpnia.

Niedawno pojawiły się wyniki badań, z których wynika, że gęstość górnych warstw ziemskiej atmosfery jest mniejsza niż poprzednio. Ma to bezpośrednie przełożenie na czas, przez jaki kosmiczne śmieci pozostaną na orbicie. Możliwe, że czas zejścia do atmosfery wydłużył się aż o 25%!

12 sierpnia 2010 roku poinformowano o wykryciu pierwszej planetoidy trojańskiej w okolicach punktu libracyjnego L5 Neptuna. Dotychczas nie obserwowano żadnych obiektów w tym regionie. Jest to świetna wiadomość - pod koniec 2014 i na początku 2015 roku sonda New Horizons będzie przelatywać przez ten obszar w drodze na spotkanie z Plutonem.

Udało rozwiązać się tajemnicę wydm na Tytanie, księżycu Saturna. Okazało się, że tak jak na Ziemi są dziełem wiatru, jednak wiejącego z innego kierunku niż się spodziewano.

Planetoida 1999 RQ36 może zderzyć się z Ziemią w 2182 roku. W tej chwili ryzyko zderzenia oceniane jest na 0,07 %, co jest stosunkowo dużą wartością.

Jest grudzień 1970 roku. Załogowy pojazd Apollo 17 przebywa na orbicie Księżyca i przemieszcza się w kierunku linii terminatora, wyznaczającej granicę pomiędzy jego nocną, a dzienną stroną. Eugene Cernan szykuje się na orbitalny wschód Słońca - jego celem jest wykonanie obserwacji światła koronalnego i zodiakalnego (CZL) - świecenia pewnych obszarów nieba, spowodowanych światłem słonecznym, rozpraszającym się na cienkiej atmosferze Słońca oraz na pyle znajdującym się w przestrzeni kosmicznej, pochodzącym z niezliczonej liczby komet oraz kolizji niewielkich ciał kosmicznych. Badania te są możliwe dzięki temu, że Księżyc zasłania bezpośrednio Słońce oraz nie posiada atmosfery, która przeszkadzałaby w obserwacji. Oczom astronautów powinien ukazać się zatem charakterystyczny blask, powoli wznoszący się ponad księżycowy horyzont. Poświata ta powinna stawać się coraz silniejsza, aż zniknie w blasku wschodzącego Słońca.

W niedzielę 11 lipca nad południowym Pacyfikiem (Wyspy Wielkanocne) miało miejsce całkowite zaćmienie Słońca. Do naziemnych obserwacji prowadzonych przez specjalistów i amatorów dołączył satelita Proba-2 Europejskiej Agencji Kosmicznej.

Sonda Venus Express, należąca  do Europejskiej Agencji Kosmicznej wspiera naukowców w badaniach nad tym, czy w przeszłości, na powierzchni Wenus mogły występować oceany wody. Jeżeli rzeczywiście tak było, to istnieje pewne prawdopodobieństwo, że planeta ta mogła kwalifikować się jako zdolna do zamieszkania, podobnie jak Ziemia.

Dzięki danym zebranym przez sondy kosmiczne orbitujące wokół Czerwonej Planety, możliwe było wykrycie dawnych, dużych zbiorników stojącej wody. Region, który dostarczył na to dowodów, to wielka depresja - Hellas Planitia, która znajduje się na południowej półkuli Marsa i powstała w wyniku impaktu bardzo dużej planetoidy.

Badania przeprowadzone przez astronomów z Southwest Research Institute w Boulder, Colorado, wskazują, że wiele komet - w tym tak sławnych jak kometa Halley'a, Hale-Bopp czy McNaught - mogło powstać w dyskach materii, należących do innych gwiazd. Na podstawie symulacji komputerowych udało się stwierdzić, że Słońce było w stanie przechwycić małe, lodowe obiekty, pochodzące z innych gwiazd, formujących się razem ze Słońcem w tej samej gromadzie.

Nowe dokładne obserwacje przeprowadzone ostatnio przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a (NASA/ESA) rzuciły więcej światła na dwa ostatnie wydarzenia, które rozegrały się na piątej planecie naszego Układu Słonecznego - Jowiszu: tajemniczym błysku światła, który został zarejestrowany 3. czerwca oraz ostatnim zaniku jednego z dwóch charakterystycznych pasów chmur gazowego giganta.

Naukowcy odkrywają coraz więcej i więcej wody na Księżycu. Najnowszy wynik to sto razy więcej wody niż wcześniej szacowano!