28 lipca 1973 roku, załoga Skylab 3 złożona z Alana Beana, Jacka Lusma oraz Owena Garriotta wystartowała z wyrzutni LC-39B znajdującej się w Centrum Kosmicznym Kennedy’ego na Florydzie i udała się do stacji kosmicznej Skylab, przebywającej już na orbicie okołoziemskiej. Pomimo ich numerycznego oznaczenia misji byli dopiero drugą załogą, która miała znaleźć się na pokładzie Skylaba – powodem była decyzja NASA, w wyniku której bezzałogowy start stacji kosmicznej w dniu 14 maja 1973 roku został oznaczony jako misja Skylab 1 i jednocześnie poprzedzał wizytę pierwszej załogi w misji Skylab 2.

Naukowcy z Laboratorium Fizyki Stosowanej Uniwersytetu Johna Hopkinsa wraz z kolegami z centrów kosmicznych NASA (Goddarda i Johnsona) rozpoczęli prace nad koncepcją misji mającej stanowić następcę sondy kosmicznej NEAR, która jako pierwsza w historii weszła na orbitę, a następnie wylądowała na niewielkim ciele kosmicznym - asteroidzie Eros. Nowa sonda nie ma jeszcze oficjalnej nazwy i figuruje tylko jako 'Next Gen NEAR'.

W ośrodku badań NASA Glenn Research Center w stanie Cleveland, w USA zakończono serię badań nad nowym rakietowym silnikiem manewrowym napędzanym przez nietoksyczny rodzaj paliwa.

S. Fred Singer przewidział w 1956 roku, że ziemskie pole magnetyczne jest w stanie przechwytywać promieniowanie ze Słońca. Dzięki temu odkrycie pasów radiacyjnych Van Allena dwa lata później nie było już zaskoczeniem. Singer również jako pierwszy napisał o pilotowanej misji do dwóch małych księżyców marsjańskich – pracował wtedy na stanowisku doradcy ds. lotów kosmicznych Prezydenta Dwighta Eisenhowera. W lutym 1960 roku w liście do czasopisma Astronautics (Astronautyka), poparł on także radzieckiego naukowca Iosifa Szkłowskiego, głoszącego dość osobliwą teorię, według której Fobos i Deimos miały być pustymi w środku strukturami, zbudowanymi przez Marsjan. Singer zasugerował, że księżyce te mogłyby „usuwać promieniowanie z pasów radiacyjnych wokół Marsa, aby umożliwić Marsjanom operowanie w pobliżu planety bez zagrożenia”. Singer dodał również, że Fobos – marsjański księżyc znajdujący się bliżej planety „byłby idealną bazą kosmiczną do eksploracji załogowej Marsa”.

Japońska oraz europejska agencja kosmiczna rozważają rozbudowę obecnie posiadanych kapsuł transportowych tak, aby mogły zabierać ładunek z powrotem na Ziemię. Obecnie obie kapsuły po skończonej misji ulegają spaleniu w atmosferze ziemskiej.

Na dziś firma ATK (Alliant Techsystems Inc.) wraz z NASA zaplanowała test DM-2 (Development Motor-2), pięciosegmentowego, eksperymentalnego silnika rakietowego na paliwo stałe, oryginalnie przeznaczonego dla rakiety nośnej Ares I. Przeprowadzone odpalanie ma na celu zbadanie zachowania nowego boostera w jego dolnej granicy tolerancji niskich temperatur - przed odpalaniem silnik zostanie schłodzony w specjalnym budynku do około 4 stopni Celsjusza. Pozwoli to na zweryfikowanie zachowania nowych materiałów i elementów - w tym nowych łączników O-ring - w praktyce.

W październiku 1945 roku, brytyjski orędownik wykorzystania przestrzeni kosmicznej i jednocześnie przyszły autor wielu znanych książek - Arthur C. Clarke, opublikował śmiałą propozycję wykorzystania specyficznej orbity, którą opisał na stronach magazynu Wireless World. Wyjaśnił, że jeśli obiekt poruszałby się na wysokości 35.786 kilometrów nad równikiem Ziemi, oraz z taką samą prędkością z jaką wykonuje ona obrót, to dla obserwatora naziemnego satelita taki stałby się obiektem nieruchomym na niebie, stale „wiszącym” nad konkretnym punktem równika.

Jeden z najbardziej niesamowitych i kompleksowych eksperymentów naukowych kiedykolwiek zbudowanych - spektrometr magnetyczny cząstek alfa (Alpha Magnetic Spectrometer 02) został dostarczony do ośrodka Kennedy Space Center na Florydzie. Eskortowała go załoga promu kosmicznego, na którego pokładzie w lutym przyszłego roku, eksperyment zostanie dostarczony na Międzynarodową Stacją Kosmiczną.

12 sierpnia SpaceX wykonało udany test spadochronów kapsuły Dragon. Jak podano do wiadomości w oficjalnym oświadczeniu test zakończył się 100% sukcesem.

Po wielu politycznie burzliwych miesiącach Program Constellation, którego celem był powrót astronautów na Księżyc zdaje się zmierzać do nieuchronnego końca. Pomimo tego w dalszym ciągu trwają prace nad niektórymi elementami projektu, które mogą być w przyszłości wykorzystane w lotach kosmicznych.

W lipcu 1968 roku, należący do NASA Apollo Applications Program (AAP) został poddany kolejnym cięciom budżetowym. Pomimo wyraźnego znaku, że ambitne projekty przypadające na okres po zakończeniu lotów Apollo miały niewielkie szanse realizacji, NASA kontynuowała swoje plany przyszłej stacji kosmicznej, która miała być umieszczona na orbicie za pomocą rakiety Saturn V i umożliwiać przebywanie na jej pokładzie załogi złożonej z sześciu do dziewięciu astronautów. Stacji, która umożliwiałaby przeprowadzanie eksperymentów naukowych z wielu różnych dyscyplin nauki. NASA planowała także nowy pojazd kosmiczny, aby móc transportować załogi i ładunek do projektowanego kompleksu orbitalnego w sposób bardziej ekonomiczny. Powszechnie oczekiwano, że pojazd ten przyjmie formę wehikułu wielokrotnego użytku, posiadającego skrzydła lub kadłub nośny.

Niemiecka i Kanadyjska Agencja Kosmiczna otworzyły naziemną stację odbioru danych satelitarnych. 13 metrowa antena koło miasteczka Inuvik będzie służyła głównie do odbioru danych z satelity TanDEM-X.

Zespół inżynierów ze znajdującej się w Kalifornii firmy Global Aerospace Corporation zaprezentowało nową technikę deorbitacji satelitów, opierającą się na wykorzystaniu nadmuchiwanych elementów oraz szczątkowego oporu atmosferycznego. Koncepcja ta przypomina zatem pierwotne założenia polskiego projektu satelity PW-Sat, mającego przetestować deorbitację z użyciem oporu atmosferycznego w najbliższej przyszłości, choć ostatecznie odbędzie się to z wykorzystaniem innego systemu.

Inżynierowie z Jet Propulusion Laboratory(JPL) przeprowadzają ostatnio robota All-Terrain, Hex-Limbed, Extra-Terrestrial Explorer (ATHLETE) przez serię testów na pobocznych drogach niedaleko JPL.

(P.A.P.)^* Kiedy w październiku 1957 roku satelita PS (prostiejszij sputnik) zaczął okrążać Ziemię wysyłając sygnały radiowe biip – biip – biip, Amerykanie zdali sobie sprawę ze swojego zapóźnienia w technice rakietowej. W 1958 r. udało im się wprawdzie, dzięki pracom von Brauna, wysłać własnego satelitę – ale Rosjanie wysyłali następne, coraz większe. Aby móc sprawnie konkurować również w 1958 roku powołano w Stanach Narodową Agencję Kosmiczną NASA.

W lutym 1967 roku, Prezydencki Komitet Doradczy ds. Nauki (President’s Science Advisory Committee – PSAC) zalecił by NASA po zakończeniu programu Apollo Applications Project (AAP) kontynuowała i poszerzała eksplorację Księżyca przy użyciu dostępnego sprzętu Apollo. W czasie gdy raport PSAC był przygotowywany, NASA planowała oprzeć AAP na systemie Apollo, ale oczekiwała, że w raporcie pokreślona zostanie rola działań na orbicie okołoziemskiej. W odpowiedzi na rekomendacje zaproponowane przez PSAC, NASA utworzyła grupę AAP Ad Hoc Study Group oraz uzyskała pomoc od firmy zajmującej się planowaniem misji w ramach Programu Apollo, znajdującej się w Waszyngtonie - Bellcomm.

Wkrótce po pierwszym praktycznym wykorzystaniu energii nuklearnej - powstaniu reaktorów i bomb jądrowych - opracowano także projekty atomowych rakiet kosmicznych. W ich silnikach - reaktorach jądrowych - ciało pośredniczące (amoniak, woda, wodór) byłoby nagrzewane do wysokiej temperatury i wylatywałoby przez dyszę z wielką prędkością, wytwarzając ciąg. Przetestowano wiele naziemnych wariantów takich cieplnych silników jądrowych ze stałym rdzeniem, uzyskując prędkości wylotowe do 10 km/s.

Postęp prac przy budowie kosmicznego teleskopu Webba nabierają co raz większego tempa. NASA podała do opinii publicznej, iż niedawno zakończyła testy kriogeniczne przeprowadzone na pierwszym zestawie sześciu luster, które stanowią część struktury optycznej teleskopu. Badania odbyły się w Ośrodku Promieniowania Rentgenowskiego i Kriogeniki w Centrum Lotów Kosmicznych Marshalla w Huntsville w stanie Alabama.

Serdecznie zapraszamy do przeczytania obszernego przeglądu misji THEMIS, w ramach której 3 lata temu wystrzelono 5 sond mających zbadać fenomen zorzy polarnych oraz szeregu zjawisk z nimi powiązanych. Dodatkowym celem jest także zebranie danych o pasach radiacyjnych i zagadnieniu transferu energii z wiatru słonecznego do magnetosfery Ziemi.

Inżynierowie oraz technicy z ATK (Alliant Techsystems) oraz agencji kosmicznej NASA zakończyli prace przygotowawcze nad pięciosegmentową jednostką DM-2 (Development Motor), czyli pierwszym stopniem nowej amerykańskiej rakiety Ares I. Na początek września planowany jest drugi test odpalenia tego stopnia.