28 lipca 1973 roku, załoga Skylab 3 złożona z Alana Beana, Jacka Lusma oraz Owena Garriotta wystartowała z wyrzutni LC-39B znajdującej się w Centrum Kosmicznym Kennedy’ego na Florydzie i udała się do stacji kosmicznej Skylab, przebywającej już na orbicie okołoziemskiej. Pomimo ich numerycznego oznaczenia misji byli dopiero drugą załogą, która miała znaleźć się na pokładzie Skylaba – powodem była decyzja NASA, w wyniku której bezzałogowy start stacji kosmicznej w dniu 14 maja 1973 roku został oznaczony jako misja Skylab 1 i jednocześnie poprzedzał wizytę pierwszej załogi w misji Skylab 2.

Naukowcy z Laboratorium Fizyki Stosowanej Uniwersytetu Johna Hopkinsa wraz z kolegami z centrów kosmicznych NASA (Goddarda i Johnsona) rozpoczęli prace nad koncepcją misji mającej stanowić następcę sondy kosmicznej NEAR, która jako pierwsza w historii weszła na orbitę, a następnie wylądowała na niewielkim ciele kosmicznym - asteroidzie Eros. Nowa sonda nie ma jeszcze oficjalnej nazwy i figuruje tylko jako 'Next Gen NEAR'.

S. Fred Singer przewidział w 1956 roku, że ziemskie pole magnetyczne jest w stanie przechwytywać promieniowanie ze Słońca. Dzięki temu odkrycie pasów radiacyjnych Van Allena dwa lata później nie było już zaskoczeniem. Singer również jako pierwszy napisał o pilotowanej misji do dwóch małych księżyców marsjańskich – pracował wtedy na stanowisku doradcy ds. lotów kosmicznych Prezydenta Dwighta Eisenhowera. W lutym 1960 roku w liście do czasopisma Astronautics (Astronautyka), poparł on także radzieckiego naukowca Iosifa Szkłowskiego, głoszącego dość osobliwą teorię, według której Fobos i Deimos miały być pustymi w środku strukturami, zbudowanymi przez Marsjan. Singer zasugerował, że księżyce te mogłyby „usuwać promieniowanie z pasów radiacyjnych wokół Marsa, aby umożliwić Marsjanom operowanie w pobliżu planety bez zagrożenia”. Singer dodał również, że Fobos – marsjański księżyc znajdujący się bliżej planety „byłby idealną bazą kosmiczną do eksploracji załogowej Marsa”.

W październiku 1945 roku, brytyjski orędownik wykorzystania przestrzeni kosmicznej i jednocześnie przyszły autor wielu znanych książek - Arthur C. Clarke, opublikował śmiałą propozycję wykorzystania specyficznej orbity, którą opisał na stronach magazynu Wireless World. Wyjaśnił, że jeśli obiekt poruszałby się na wysokości 35.786 kilometrów nad równikiem Ziemi, oraz z taką samą prędkością z jaką wykonuje ona obrót, to dla obserwatora naziemnego satelita taki stałby się obiektem nieruchomym na niebie, stale „wiszącym” nad konkretnym punktem równika.

W lipcu 1968 roku, należący do NASA Apollo Applications Program (AAP) został poddany kolejnym cięciom budżetowym. Pomimo wyraźnego znaku, że ambitne projekty przypadające na okres po zakończeniu lotów Apollo miały niewielkie szanse realizacji, NASA kontynuowała swoje plany przyszłej stacji kosmicznej, która miała być umieszczona na orbicie za pomocą rakiety Saturn V i umożliwiać przebywanie na jej pokładzie załogi złożonej z sześciu do dziewięciu astronautów. Stacji, która umożliwiałaby przeprowadzanie eksperymentów naukowych z wielu różnych dyscyplin nauki. NASA planowała także nowy pojazd kosmiczny, aby móc transportować załogi i ładunek do projektowanego kompleksu orbitalnego w sposób bardziej ekonomiczny. Powszechnie oczekiwano, że pojazd ten przyjmie formę wehikułu wielokrotnego użytku, posiadającego skrzydła lub kadłub nośny.

(P.A.P.)^* Kiedy w październiku 1957 roku satelita PS (prostiejszij sputnik) zaczął okrążać Ziemię wysyłając sygnały radiowe biip – biip – biip, Amerykanie zdali sobie sprawę ze swojego zapóźnienia w technice rakietowej. W 1958 r. udało im się wprawdzie, dzięki pracom von Brauna, wysłać własnego satelitę – ale Rosjanie wysyłali następne, coraz większe. Aby móc sprawnie konkurować również w 1958 roku powołano w Stanach Narodową Agencję Kosmiczną NASA.

W lutym 1967 roku, Prezydencki Komitet Doradczy ds. Nauki (President’s Science Advisory Committee – PSAC) zalecił by NASA po zakończeniu programu Apollo Applications Project (AAP) kontynuowała i poszerzała eksplorację Księżyca przy użyciu dostępnego sprzętu Apollo. W czasie gdy raport PSAC był przygotowywany, NASA planowała oprzeć AAP na systemie Apollo, ale oczekiwała, że w raporcie pokreślona zostanie rola działań na orbicie okołoziemskiej. W odpowiedzi na rekomendacje zaproponowane przez PSAC, NASA utworzyła grupę AAP Ad Hoc Study Group oraz uzyskała pomoc od firmy zajmującej się planowaniem misji w ramach Programu Apollo, znajdującej się w Waszyngtonie - Bellcomm.

Serdecznie zapraszamy do przeczytania obszernego przeglądu misji THEMIS, w ramach której 3 lata temu wystrzelono 5 sond mających zbadać fenomen zorzy polarnych oraz szeregu zjawisk z nimi powiązanych. Dodatkowym celem jest także zebranie danych o pasach radiacyjnych i zagadnieniu transferu energii z wiatru słonecznego do magnetosfery Ziemi.

Korzenie Apollo-Soyuz Test Project sięgają rozmów mających na celu rozwój wspólnego amerykańsko-radzieckiego systemu dokującego na potrzeby ratownictwa kosmicznego. Koncepcja Common Docking System, została po raz pierwszy przedstawiona w 1970 roku. Przyjęto jednak, że system dokowania zostanie zbudowany na potrzeby przyszłych pojazdów kosmicznych, a nie dla istniejących w owym czasie pojazdów Apollo oraz Sojuz. Szybko jednak się okazało, że wspólne radziecko-amerykańskie misje kosmiczne służą celom politycznym obu krajów, dzięki czemu projekt krótkoterminowych misji z dokowaniem szybko nabrał rozpędu. Kolejnym krokiem do jego realizacji stało się moskiewskie spotkanie Prezydenta Nixona z Premierem ZSRR Aleksiejem Kosyginem w maju 1972 roku, na którym podpisano umowę wzywająca oba kraje do wspólnej misji Apollo-Sojuz w lipcu 1975 roku.

Statek SpaceShipTwo odbył pierwszy lot z załogą na pokładzie. Jest to kolejny test przygotowujący do lotu suborbitalnego. Oczywiście nie doszło jeszcze do samodzielnego lotu. State w trakcie tego testu był stale przymocowany do WhiteKnightTwo.

Jeszcze na początku 1968 roku NASA planowała zaawansowane misje Apollo z użyciem dwóch ciężkich rakiet Saturn V. Pierwsza z nich miała wynieść na orbitę pojazd Apollo CSM (Command and Service Module) oraz automatyczny lądownik towarowy; druga rakieta kolejny CSM wraz z lądownikiem księżycowym programu Apollo LEM, poddanym jednak licznym usprawnieniom oraz modyfikacjom, który umożliwiłyby jego dłuższy pobyt na powierzchni Księżyca. Załoga pierwszej misji mogłaby zdalnie pilotować lądownik towarowy oparty o technologię LEM z orbity księżycowej, od momentu jego odłączenia od pojazdu załogowego Apollo do jego lądowania w wyznaczonym miejscu (o ile lądowanie nie odbyłoby się w trybie automatycznym). Poza tym zadaniem załoga nie miałaby jednak wiele do roboty. Zadaniem drugiej misji było lądowanie na powierzchni w pobliżu pojazdu towarowego i wykorzystanie jego zapasów w wielodniowej, złożonej eksploracji miejsca lądowania.

Program Apollo zdominował amerykańską agencję kosmiczną NASA w latach sześćdziesiątych. Jego głównym celem było lądowanie człowieka na Księżycu przed Związkiem Radzieckim oraz nim upłynie termin wyznaczony przez Prezydenta Kennedy’ego na koniec dekady – rok 1970. W grudniu 1963 roku, NASA zatwierdziła trzy z czterech proponowanych programów eksploracji bezzałogowej – programy Ranger, Surveyor oraz Lunar Orbiter – wszystkie zorientowane na badania Księżyca.

Jesienią 1966 roku, NASA zwróciła się do Biura Budżetowego (BOB) prezydenta Lyndona Johnsona o 100 milionów dolarów, jako sumę wydatków zaplanowanych na rok fiskalny 1968, którą miano spożytkować na rozpoczęcie tzw. Fazy B studiów stacji kosmicznych na orbicie Ziemi. Wraz ze zbliżającą się kulminacją Programu Apollo, agencja chętna była ustalić listę kolejnych celów, przypadających na okres po lotach księżycowych, a na samym jej szczycie znalazła się idea stacji kosmicznej – laboratorium, znajdującego się na orbicie Ziemi, które miałoby badać efekty długotrwałego pobytu w kosmosie, wykonywałoby eksperymenty naukowe i technologiczne, a także umożliwiałoby obserwację Ziemi i przestrzeni kosmicznej.

Jednym z najbardziej widowiskowych orbitalnych manewrów promów kosmicznych jest RPM (rendezvous pitch maneuver). Manewr jest wykonywany ze względów bezpieczeństwa. W części głównej artykułu opisujemy ten manewr.

W dniach 3-5 czerwca 2010 r. na pustyni Utah w USA odbyły się studenckie zawody University Rover Challenge 2010. Konkurs URC już od czterech lat wzbudza na całym świecie zainteresowanie studentów oraz pasjonatów astronautyki i bezzałogowej eksploracji kosmosu. Zmagania młodych konstruktorów bacznie obserwują również inżynierowie NASA poszukując innowacyjnych konstrukcji.

Ostatnim z serii bezzałogowych pojazdów Mariner był należący do NASA Mariner 10, który opuścił amerykańską wyrzutnię 3 listopada 1973 roku. Sonda ta była pojazdem mającym wykonać bliski przelot (tzw. flyby) w pobliżu planety, jednak w przeciwieństwie do poprzedników nie był to jedyny cel jej lotu. Również w tej samej misji po raz pierwszy chciano zastosować technikę planetarnej asysty grawitacyjnej i dzięki niej udać się do więcej niż jednego celu.

W dniu dzisiejszym prezentujemy Wam pierwszy z serii tekstów dotyczących różnych koncepcji rozwojowych programu kosmicznego, które nigdy nie doczekały się realizacji. Poniższy tekst pochodzi z blogu Beyond Apollo, należącego do Davida S.F. Portree, który przedstawia w nim najciekawsze pomysły, które przewijały się przez pierwsze 20 lat obecności ludzkiej technologii w Kosmosie.

Na forum A4U ukazał się świetny opis misji lądownika kometarnego Philae. Lądownik ten w chwili obecnej podąża wraz z sondą Rosetta na spotkanie z kometą 67P/Churyumov-Gerasimenko. Jeśli wszystko się powiedzie, to w połowie 2014 roku Philiae osiądzie na powierzchni tej komety. Jednym z ważnych instrumentów lądownika jest penetrator PEN-M, zbudowany w Polsce.

Od wielu lat proponowane są różne projekty marsjańskich samolotów, które z wysokości kilku kilometrów badałyby powierzchnię Czerwonej Planety. Największą przeszkodą jest jednak rzadka atmosfera, która znacznie utrudniłaby sterowanie samolotem. A co z samolotem latającym nad Tytanem - największym księżycem Saturna?

Ostatnia część historii pierwszych amerykańskich próbników księżycowych. Poprzedni odcinek pod tym linkiem.

Kolejna, ostatnia seria księżycowych próbników Pioneer była oznaczona literą P. W założeniu miały być to orbitery lunarne badające przestrzeń między Ziemią i jej naturalnym satelitą, służące także do przetestowania technologii sterowania i manewrowania pojazdem z centrum kontroli lotów.